ในที่สุด ทุกอย่างที่กดดันและรุมเร้าก็ผ่านไป มันเป็นสัจธรรมจริงๆ นะ ว่าทุกอย่างไม่มีอะไรยั่งยืน ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์มันอยู่กับเราไม่นานหรอก คิดแล้วก้ไปบวชดีกว่า อยู่ไปทำไมเนี่ย

 

การทำงานที่โหดมหาโหดของปีสี่เทอมนี้ทำให้รู้ว่า บ้านคือวิมาน ฝันหาและปรารถนาจะได้กลับไป ฉะนั้น กูจากลับบ้านนนนน

 

รางวัลของคนขยันไม่ใช่แค่งานเสร็จและลุล่วงไปด้วยดี แต่มันมากับน้ำหนักที่หายไป สองกิโล เย่ๆ ที่รักเค้าจ่อยลงนิดนึงแล้ว

 

โอย ผอมแต่หน้าเหี่ยวรู้สึกแย่อ่ะ แด๋วๆ จะจัดการไปขจัดริ้วรอยออกสักวัน (วันที่มีตังอ่ะ)

 

หนึ่งเทอมผ่านไป เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเยอะแยะ แต่ช่างมัน ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ก้จบได้ ใครสร้างปัญหาอะไรไว้อย่าท้อแท้ ทางแก้มีสเมอ อย่าอ่อนแอเหมือนช๊านนนนน

 

คิดแล้วใจหาย ถ้าวันนั้นทำอะไรโง่ๆ ลงไป คงไม่มีโอกาสได้มากอดที่รักอีกครั้ง รักที่รักนะ รักพ่อรักแม่ รักอาจารย์ รักจริงๆ สำนึก ขอโทที่ดื้อมาตั้งนาน (ไม่ได้แปลว่าจะเลิกดื้อนะ)

 

ตอนนี้รู้สึกเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น โดยเพราะเข้าใจตัวเอง รู้แล้วล่ะ ว่าจริงๆแล้วฉันไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากแฟนฉัน เพราะในที่สุดแล้ว เมื่อเราจะเสียทุกอย่างรอบตัวก็รู้สึกว่ามันไม่เจ็บปวดเท่าเสียตะเองไป รักตะเองนะ อย่าดุมาก แด๋วกัดเลยนี่ 

 

รูปเค้าเองหลังวันที่ทำโปรเจคและวิจัยเสร็จด้วยน้ำพักน้ำแรง และน้ำตา หน้าเล็กลงไม่ใช่เพราะน้หนักที่หายแต่เล้กลงเพราะเอามือปืด เอื๊อก หุหุ

 

เอาเป้นว่า เข้าใจจริงๆ ว่า แฮปปี้ เอนดิ้งคืออะไร แต่ที่อยากเข้าใจที่สุดคือ แฮปปี้ เวดดิ้ง ว๊าว เฝ้ารอ ^  ^